wist
toen meer wat er zou gebeuren. We waren bang dat de container
zou barsten of het decor compleet zou wegspoelen. Die laatste
take, met de openspattende luiken, heb ik uiteindelijk gebruikt.
En toen was het uiteraard nog weer een hele klus om de glijbanen
(zichtbaar door de ramen) elektronisch weg te poetsen.
|
| Het
perspectivische decor / Rick de Leeuw krimpt |
Hoe
heb je Rick de Leeuw zo klein gekregen?
Nou, we hadden twee decors die ogenschijnlijk hetzelfde
waren. Eén decor had normale afmetingen en het
andere afgebeelde decor had heel vreemde afmetingen. Dat
was namelijk aan de linkerkant 2½ meter en aan de rechterkant
7 meter hoog. Die linkerwand was vlak bij de camera gebouwd,
maar die 7-meterwand ... die met deur en telefoontafeltje
... stond dus juist heel ver van de camera af, zodat die
wand vanzelf kleiner werd. En wel precies zoveel kleiner
dat hij net zo hoog leek als de linkerwand! Om dit effect
te kunnen creëren, diende de vloer zeer scheef te
lopen (anders moest je de wanden onder een hoek bouwen).
Daarbij was niets haaks: de tafel, het bed, de ruitjesvloer,
de ramen: alles was vreemd trapeziumvormig, zodat je ogenblikkelijk
misselijk werd als je in het decor rondwandelde.
De
eerste en de derde keer dat Rick ontwaakt spelen zich
in het normale decor af. Enkel de tweede keer speelt in
het zwaar vervormde decor. Wanneer Rick daar naar rechts
wandelt, krimpt hij dus, tot je verbazing. Wanneer hij
daarna, na weer ontwaakt te zijn, voor de tweede keer
naar rechts wandelt, krimpt hij, tot je verbazing, juist
niet. En dan zit iedereen juist goed op te letten: toch
eens even kijken wat er nou precies gebeurt...
|

Op
de foto’s zijn de rare hoeken goed te zien: dit zijn dus
geen groothoekfoto’s, maar een exacte weergave, zonder
vertekening. Hier kun je goed zien hoe schuin de vloer
was.
|

Deze bouwtekening van de achterwand is niet in perspectief
getekend maar gewoon plat; zoals je het nu ziet, zo is
het gebouwd. Het was extreem raar bouwen voor de decorploeg.
Ze hadden steeds het gevoel dat het nergens op sloeg wat
ze deden, tot alles bij elkaar kwam en je vanuit precies
één standpunt kon zien dat het klopte.
Het tafeltje met de telefoon was zo groot dat het niet
in een bestelbusje paste en je kon er ook gemakkelijk
met elf mensen onder staan. En de lamp om het zonlicht
door het rechterraam te creëren was (en is) bij mijn
weten de grootste filmlamp die er in Nederland te huur
is: 25.000 watt.
|

Tot mijn schrik bleek dat, hoewel we zeer ver van het
enorme decor af stonden (zo’n acht meter), het standpunt
van de camera zéér nauw luisterde. Slechts
een paar millimeter naar links of rechts of naar boven
of beneden en niets klopte meer; alles leek dan ontzettend
scheef te staan en niets was meer evenwijdig of haaks.
Uiteindelijk
bleek de camera met zijn achterkant ongeveer 1 centimeter
van de betonnen achtermuur van de grootste studio van
Nederland te moeten staan.
|
En
dat alles voor één shot.

So what!
|
|
|
Point-of-view
God
Ik
snap niet hoe je die shots gemaakt hebt.
Dat
is ook de bedoeling.
Ik
wilde erg graag shots waarbij we recht omlaag door het open
dak een rijdende auto inkijken. En ook wilde ik graag, al rijdend,
dat de lantarenpalen tussen de camera en de auto door schoven.
Met de auto
|
|