Waarom
heet de film ‘de zee die denkt’?
‘Wat
bent u?’ is de centrale vraag in de straatinterviews. En alle
geïnterviewden geven eigenlijk een ‘fout’ antwoord. Want
je kunt niet zeggen wat je bent, je kunt hooguit zeggen wat
je dénkt dat je bent.
Tussen
de straatinterviews door lezen we het verhaal van de zee
die niet meer gelukkig is. Ze(e)
heeft het idee in haar hoofd dat ze een mooie boom is. Die
gedachte beperkt haar. Dat verhaal is een soort commentaar
op de mensen die antwoord geven. Ik denk (-) dat onze gedachten
over onszelf, over wat we denken te zijn, ons ook beperken.
Wat nu te doen om weer gelukkig te worden? En dat is gelijk
een van de wezenlijke, onderliggende vragen van de film: waarom
ben ik niet gelukkig? En
wat moet ik doen om gelukkig te worden?
Een
van de mensen die geïnterviewd worden, is een vrouw met
twee kleine dochtertjes. Zij denkt dat ze een huismoeder is.
Wanneer de interviewer vervolgens aan een van de meisjes vraagt
wat ze is, spreekt ze de onvergetelijke woorden: ‘Dat zeg
ik lekker niet.’
Dat herinner ik me niet.
Dat klopt. Helaas viel dit om allerlei redenen uit de montage.
Ik had dan ook bijna honderd uur ruw materiaal. Dan moeten
er veel keuzes gemaakt worden. Het kostte me uiteindelijk
zestien maanden.
Zestien maanden?
Ja,
zestien maanden ‘s nachts monteren. Maar ik ben ook al wel
dertien jaar bezig met deze film. Dus die ruzie aan het einde,
nou ja, dat snap je dan wel.
