Dus de film die hij beschrijft is ook gelijk de film waar wij naar kijken. De film gaat steeds over het maken en bedenken van déze film.

Ja, verwarrend hè? Bart schrijft over zijn nieuw gecreëerde ik: ‘...wat hij doet dat typ ik en wat hij typt dat doe ik’. En hij creëert niet, zoals gebruikelijk in filmscenario’s, een fictief filmpersonage, maar hij verzint letterlijk zichzelf! Mijn stelling in de film is dat wij dat ook doen. Wij creëren ook onophoudelijk onszelf, wij spelen onszelf. En Bart gaat daar nu eens even lekker voor zitten. Hij beschrijft zichzelf als iemand die zichzelf beschrijft.

Trouwens, iedereen in de film speelt zichzelf, onder hun eigen naam. Ze spelen allemaal hun eigen zeer vertrouwde rol. Dat lees je ook in de aftiteling; Harmen Siezen speelt de bekende journaallezer Harmen Siezen.

 

 

Bart kruipt volledig in de huid van zijn personage maar raakt ogenblikkelijk in de knoop. Hij doet exact wat hij beschrijft maar hij heeft het zelf niet door. Hoe zou dat ook moeten? Want dat staat niet in zijn script, dat beschrijft hij niet.

En hij schrijft zinnen (over het zonlicht op de muur achter hem, red.) als: ‘Ik heb het te druk met typen om het op te merken’. Maar dat kun je natuurlijk niet schrijven. Of je merkt het op of niet. Toch?

Inderdaad. Hij zit ogenblikkelijk opgesloten in zijn eigen script. Hij schept, net als de beeldhouwer, zijn eigen creatie en wordt er vervolgens ook verliefd op.